เมื่อฉันจำความได้..น้อง คือเพื่อนคนแรกในชีวิตของฉัน คงเพราะฉันเกิดมาอ่อนแอถึงต้องมีน้องชายที่แข็งแรงมาดูแล คอยทำให้ทุกอย่างที่ฉันทำไม่ได้ น้องฉันเก่งเรื่องซ่อมมาตั้งแต่เด็กจนกระทั่งโต อุปกรณ์อิเล็กทรอนิคส์เครื่องใช้ไฟฟ้าแม้กระทั่งเดินสายไฟในบ้าน เกือบทุกอย่างผ่านมือเขา บ้านของเราจึงมีร่องรอยของน้องเต็มไปทุกหนทุกแห่ง ที่บ้านของเราชอบถ่ายรูป พ่อสอนฉันกับน้องให้รู้จักการถ่ายรูปมาตั้งแต่เด็ก น้องฉันจึงชอบเล่นกล้องรองจากรถมอเตอร์ไซค์
ทุกภาพ...ทุกความทรงจำ ชัดเจนทุกครั้งที่หลับตา ไม่มีคืนไหนที่ฉันไม่ร้องไห้ เวลาที่เราคิดว่าจะได้อยู่ด้วยกันเป็น 50-60 ปี เหลือแค่ไม่กี่ชั่วโมงระหว่างความเป็นความตาย   ณ ที่ที่ห่างไกล น้องของฉันนอนเดียวดายอยู่ที่นั่น..เพียงลำพัง  เหลือแค่ 2 วันเท่านั้นที่เขาจะกลับมา แต่เขา...ก็มาไม่ถึง
น้องที่รักของพี่...พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเพื่อน้องเลย น้องเสียสละความสุขของตัวเองเพื่อพี่มามากมาย พี่รู้ว่าน้องเหนื่อยแค่ไหน แม้น้องจะพยายามบอกว่าสบายมากไม่ต้องห่วง แต่พี่ก็เป็นห่วงทุกครั้ง
กล้อง nicon manual สายสีเหลืองของน้อง พี่จะพยายามหัดใช้นะ พี่จะได้มองผ่านเลนส์เดียวกันกับที่น้องมองพ่อเองก็เหมือนกัน พ่อบอกว่าจะพยายามเปิดเพลงและเปิดหนังดูเผื่อว่าน้องจะดูด้วยแต่แม่คงไม่ดูด้วยหรอกนะแค่ต้องเดินผ่านแม่ก็ร้องไห้แล้ว
น้องจะเป็นอย่างไรบ้างนะ ที่นั่นจะเหมือนบ้านของเรารึเปล่า จะหนาวมากไหม..แล้วจะอยู่ยังไง พี่รู้ว่าคำถามเหล่านี้มันไม่มีคำตอบ จนกว่าพี่จะได้ไปสัมผัสมันเอง แต่เผื่อว่าบางทีน้องได้เข้ามาอ่านมัน บางที...ที่น้องอาจจะผ่านมา
พี่ไม่มีโอกาสได้ดูแลน้อง ไม่มีโอกาสได้ตอบแทนในสิ่งที่น้องทำเพื่อพี่ ไม่มีโอกาสได้บอกว่า..พี่รักก๊อปปี้ น้องชายคนนี้ของพี่มากแค่ไหน แต่พี่มีโอกาสได้ยินคำว่ารักจากน้อง...ทำไมนะพี่ถึงไม่พูดมันในวันนั้น ถึงวันนี้จะบอก...ก็สายเกินไปแล้ว
ไม่ว่าดวงวิญญาณของน้องจะอยู่ที่ไหน พี่อยากบอกว่าพี่รักก๊อปปี้เสมอ ไม่ต้องเป็นห่วงพี่พี่จะดูแลพ่อกับแม่เอง เด็กดีของพี่ น้องเป็นคนดี เป็นหนึ่งในผู้ชายดีที่สุดในชีวิตพี่ รอก่อนนะ...รอมาเป็นลูกของพี่